کجای این جنگل شب پنهون میشی خورشیدکم          پشــت کدوم سد ســکوت پر میکشـی چـکاوکـم

چرا به مــن شـک میکنــی من که منم بــرای تــو          لبـریزم از عـشق تـــو و سرشـــارم از هـــوای تــو

دست کــدوم غـــزل بــدم نـبـــض دل عاشـــــقمو           پشت کدوم بهانه باز پنــــهون کنــم هـق هقـمـو

گریه نمی کنــــم نرو آه نــمــی کشــم بــشـیـــن           حــرف نمیــــــزنم بمـــــون بغــض نمیـکنم ببــیـن

سفرنکــن خورشیدکم تـــرک نــکن ، من و نـــــرو           نبودنــــت مـــرگ منــــه راهــی این ســفـر نشـو

نذارکه عـشق من و تـــو ایــــنجــا به آخر برســــه           بری تـــو و مـــرگ من از رفـــتن تـــو ســـر برســه

نوازشم کن و ببین عشق می ریـــــزه از صـــدام            صدام کن و ببین که باز، غنچه می دن ترانه هام

اگر چه من به چشـم تــو کمـم، قدیمـییم ، گمـم          آتـشـفـشان عـــشقـــم و دریـــای پـر تــلاطـــمـم

(متعقل به    سایه)