رنگ خاموشي در طرح لب است.

بانگي از دور مرا مي خواند ،

در و ديوار بهم پيوسته .

سايه اي لغزد اگر روي زمين

 
نفس آدمها

سربسر افسرده ست .

روزگاري است در اين گوشه پژمرده هوا

هر نشاطي مرده ست .

 
دست جادويي شب

 
در به روي من و غم مي بندد .

مي كنم هر چه تلاش ،

او به من مي خندد .

 
نقش هايي كه كشيدم در روز ،

شب ز راه آمد و با دود اندود .

طرح هايي كه فكندم در شب ،

روز پيدا شد و با پنبه زدود .

 
 
ديرگاهي است كه چون من همه را

رنگ خاموشي در طرح لب است .

جنبشي نيست در اين خاموشي :

دست ها ، پاها در قير شب است