آرام آمدم به سویت پر کشیدم دلت لانه ی آرزوهایم شد لانه ای که هر شاخه و برگش را با هزاران امید وعشق در کنار یکدیگر نهادم و ساختم یک زندگی تازه با بودنت .

وای که چقدر لحظاتم با تو دلنشین بودم ، به هر طرف که پر می کشیدم راه دلت را پیش رو می دیدم . باور کن جدا شدن از تو دل کوچک من را می لرزاند، آنقدر غرق بودنت شدم که نفهمیدمچه وقت زندانی شده ام . چه آرا م وبی صدا در دلم نشستی نفهمیدم که تو من را فقط برای بازی با بالهایم دوست داری

بالهایی که اکنون توان پریدن نداردو حبس وجودت پرو بالهایت را زخمی و شکسته کرده است پرواز را فراموش کردم آسمان را رها کردم و قفس را پذیرفتم برای اینکه تو را داشته باشم تا در وجود ت باشم اما افسوس که خوشی هایم خیلی زود به پایان رسید من دوباره پرواز را یاد خواهم گرفت، دوباره در اوج خواهم بود اما بدان دیگر آواز نخواهم خواند.